İzmir Tabip Odası Konferans Salonu’nda gezdiğim bir sergide tanıştık ve bu tanışma beni eskilere götürdü. Kanaviçe geleneksel bir el sanatından modern galerilerin baş köşesine taşınan bir sanat formuna dönüştü. Sergilerde bu motifleri birer tablo gibi işleyen sanatçılar, sadece iğne ve iplikle değil; hafıza, sabır ve yenilikçi bakış açılarıyla hikayeler anlatıyorlar.
Bazı modern sanatçılar, kanaviçeyi piksellerin fiziksel hali olarak kullanarak devasa portreler yaratıyor. Uzaktan bakıldığında bir fotoğraf kadar net görünen bu eserler, yaklaştıkça binlerce minik çarpı (X) işaretinin birleşiminden oluşan birer matematiksel mucizeye dönüşüyor.