The National yine melankolik ve tabii ki özgün…
Mary Shelly’nin 1818’de yazdığı Frankenstein romanının ilk iki sayfası birinci mektupla başlar. Roman kahramanı Robert Walton kız kardeşi Seville’e yazdığı mektupta Petersburg sokaklarında soğuk ve donuk bir kentin hissettirdiklerini anlatırken, ebedi ışığın var olduğu bir diyarı düşler. Daha kuzeye buzullara deniz yoluyla yapacağı seyahatten bahseden bir mektuptur. Zenginliğin sunduğu rahatı tercih etmeyip kendini kanıtlayacak maceralara atılmayı istediğini yazar. Umutlarının dalgalandığını, ruhunun karamsar olduğunu belirtir.
The National grubunun 9. stüdyo albümünde Matt Berninger’e ilham veren satırlar bu romanın ilk iki sayfasıyla başlamış. Grupça ulaştıkları başarılara, şan ve şöhrete karşın, hala ruhun karanlıklarında dolaşan münzevi karakterler. Her şeyden önce The National’ın kariyerinin çok olgun bir albümü olmuş. Her şarkı ince ince işlenmiş, düşük temposuna karşın Berninger’in bariton vokalleriyle yükselen dışa vurumcu sözler. Grup üyelerinden gitarist David Dessner’in tüm bestelerde imzası var. Sufjan Stevens, Phoebe Bridges, Taylor Swift albümün eşlikçileri.
Açılış şarkısında “Once Upon On The Poolside”’da Sufjan Stevens düet yapıyor. Sözlerde yolunda gitmeyen bir hayatın izleri var: “bir zamanlar havuz başı/ışıklar altında/bana söylediğin endişe verici şey neydi?/her şeyin üstesinden gelebileceğimizi düşündüm…” İkinci şarkıda hava değişiyor, “Eucalyptus” albümün en neşeli ritmine sahip şarkısı. Sözler bu neşeye kontrast düşüyor, bir ayrılık sonrası evdeki eşya paylaşımının nasıl olacağı üzerine düşünceler. Süs eşyaları, vantilatör, TV, cam karahindiba… Taraflardan birisi “bazı eşyaları almak haksızlık olacak” diyor.
Albümün lokomotif şarkılarından Taylor Swift vokaliyle güzelleşen Alcott usulca akan bir piyano baladı. Ayrılık sonrası aynı kişiye tekrar aşık olmayı anlatıyor. Dertleşiyor, “unutmak için ip ucu var mı?” diye soruyor… Berninger soran, Swift yanıt veren şarkıda. Tüm şarkılarda hüzün, kaçış, sorgulama hali birbirlerine geçişler yapıyor. ”Tropic Morning News” birlikte ama ruhen kopukluğun ilanı gibi. “Bulunduğumuz dalga boyuna ne oldu?/ yerçekimi nereye gitti?/sandığımdan daha fazla acı çekiyorum…”
Son dönemin en çok düet yapan ismi Phoebe Bridges’in eşlik ettiği iki şarkı “This Isn’t Helping” ve “Your Mind Is Not Your Friend” duygusal yönü güçlü, dokunan balatlar.
The National yaptığı en iyi işi yapıyor bir kez daha. Ruhun karanlık labirentlerinde dolaşıp hüzün ve umut arasında gidip geliyor.
Emin Yeğinboy
