Ve Porcupine Tree yaşam sinyali gönderdi…

Porcupine Tree’nin yeni albümü Closure/Continuation yazarların henüz yazmayı bitirmediği bir roman gibi geldi. Sanki final bölümünün yazımını okuyucuya bırakıyor gibi.. İngiliz prog-rock grubunun on birinci stüdyo albümü, kurucusu ve tek sabit üyesi Steven Wilson’ın beş solo albümlük aradan ve on yılı aşan bir sessizlikten sonra geldi. Wilson tek başına yaptığı işlerde  giderek progresif çizgiyi katbettiği albümler yaparken hayatından oldukça memnun gözüküyordu. Ama Porcupine Tree’nin yerçekimi onu yörüngeye geri çekti – en azından şimdilik.

Wilson , Mart ayında The Guardian’a “Bunun bir kapanış mı yoksa grubun kariyerinin devam eden başka bir kolunun başlangıcı mı olduğunu gerçekten bilmiyorum” dedi . “Kapanış/Devam” , bu belirsizlik içinde, yeniden keşfedilen bir müzikal oynaklık duygusuyla ortaya çıkmış. 2009’un sıkıcı, tükenmişliğin nedeni olan The Incident’a albümüne hoş bir yanıt gibi de…

Porcupine Tree, 14 Ekim 2010’da Royal Albert Hall sahnesinden ayrıldığında, sadece Steve Wilson bunun belirsiz bir süre için son gösterileri olacağını biliyordu. O zamana kadar grubun çekirdek üçlüsünü tamamlayan Barbieri ve Harrison’a bilgi verilmemişti.

The Guardian’a konuşan Barbieri, Closure/Continuation’da tekrar bir araya geldiklerinde , “Kötü ve incinmiş hissetmekten kendimizi alıkoyamadık” diyorlardı. Belki de bu incinmişlik grubun yaratıcı sürecinin yeniden şekillenmesine yol açtı. Parçalarını uzaktan kaydetmelerine rağmen, Wilson, Barbieri ve Harrison her zamankinden daha yakın bir işbirliği içinde çalıştılar. Albümün standart baskısında yer alan yedi şarkıdan yalnızca “Of the New Day” yalnızca Wilson tarafından yazıldı; bu, diğer Porcupine Tree kayıtlarının yazma jeneriğiyle tam bir tezat oluşturuyor. Üç müzisyen sık sık, on yıllık yabancılaşmalarını gerçek zamanlı olarak yaşıyormuş gibi ses çıkarıyor ve şarkılara sürünen, endişeli bir gerilim veriyor.

Albümün açılış şarkısı “Harridan”ı başlatan sarsıcı bas riff, tonu belirliyor. Wilson, Harrison’ın sıçrayan ritmi ve Barbieri’nin ressamsı synth ritimleri mücadeleye katılmadan önce, off-kilter hattının üç tekrarını eşlik etmeden çalıyor.  Vokale girdiğinde Wilson, şarkının tamamen dışında yaşıyormuş gibi görünen bir mesafeden şarkı söyleyerek akılda kalıcı her türlü imaya meydan okuyor: “Altın adam gümüş bir dili ısırıyor/Derin bir nefes alıyor ve mumu söndürüyor.”

Şarkı sonunda kafaya takılabilen “Deadwing” tarzı gitar riffi ile final yapıyor.  Pürüzlü mısralara karşı güzel bir şekilde söylenen köprü, şarkının sonunda hem melodiyi hem de anlatıyı çözülmeden bırakarak gizemi ortaya çıkarıyor: “Ya biz?/Ya ben?/Peki sensiz ne kaldı?”

Huzursuz bir atmosfer tüm albüme yayılmış.  Geçmiş Porcupine Tree parçalarının kalıbındaki bir balad olan “Of the New Day” asla tahmin edilebilir bir ritme yerleşmeyen, garip bir paranoyak sese sahip. “Rats Return” ve “Herd Culling”, izlenimci sentezlerle işlenmiş gergin bas hatları üzerine kurulmuş şarkılar. İlk parça “Harridan” ile yakın akrabalık bağları içindeler.

 

Barbieri “Walk the Plank”ı uğuldayan elektronikler sentezlerle yönetiyor ve Wilson’ın gitarını yükseltiyor. İlham verici ses manzaraları ortaya dökülüyor. Bu deneyler her zaman grubun en sevilen eserinin canlandırıcı doruklarına kadar ulaşıyor. Huzursuz atmosfer her halükarda devam ediyor. Belirsizlik, kafa karışıklığı…

 

En iyi şarkı, yükselen tonuyla, 10 dakikaya yakın süresiyle “Chimera’s Wreck”.  “Chimera’s Wreck” aynı zamanda grubun şarkılarına en çok benzeyen şarkı olmuş. Labirenti andıran yapısı, zorlu ritimleri, twitchy davulları, ezici riffleri ve abartılı yüksek sesli-yumuşak dinamikleri ile 2000’lerin ortalarının zirvesi adeta.

Porcupine Tree, güçlü yanlarını ikiye katlamaktan çok ileriye doğru yeni bir yol buluyormuş gibi gelmese de sevdiklerimizi bize tekrar ve iyileştirilmiş bir şekilde servis ediyor.

 

Wilson, grubun şarkı yazımının çok kalıplaşmış olduğunu hissettiğinde “ilhamsızlık yaşarım” korkusuyla birliktelikten uzaklaşmıştı. “Kapanış/Devam” , bu formülü reddetme girişimlerinde takdire şayan bir adım, sonunda da, bunda ne kadar iyi olduklarının da kanıtı.