Acı ama mutluluk veren bir Şili biberi  

Red Hot Chili Peppers , çok platinli zirvelerinden hüzünlü, umutsuz düşüşlerine kadar her zaman mütevazi bir hedefe talip oldu: Hayranlarıyla yoğun bir bağ kurmak, samimi bir grup olmak…

Oldular da. Bir tek John Frusciante’nin ayrılması hayranlarıyla araya kara kedi soktu. Frusciante, Chili Peppers’a ilk kez 1980’lerin sonlarında, en sevdiği grubun funk rock’ını daha melodik bir şeye dönüştürmeye yardımcı olan genç bir virtüöz olarak katılmıştı. 1992’deki ticari atılımları ‘Blood, Sugar; Sex Magik’’i turneleri sırasında bıraktı , ardından 1998’de en verimli dönemlerinin mistik, kırılgan kalbi olarak geri döndü. Grubu sevmeseniz bile, yaratıcı sololarının, katmanlı vokal armonilerinin ve geniş kapsamlı etkilerinin her zaman müziği daha sanatsal ve hırslı (veya en azından daha fazla) yapma girişimleri olduğunu kabul edebilirsiniz

Son albüm  ‘Unlimited Love’ Chili Peppers’ın altı yıl aradan sonra ilk albümü ve Frusciante ile 16 yıl içinde çıkardığı bir albüm. Doğal dostluklarını yeniden yakalıyorlar, bu aynı anda müzikalite zenginlik getiren bir birliktelik. Frusciante’nin grupla birlikte yaptığı işlerin, ana akım radyodaki herhangi bir şeye benzemediği apaçık ortada. Frusciante onlarla en son 2006’nın çifte albümü Stadium Arcadium’da kayıt yaptığında, onların riffli, arena marşlarına büyük katkısı oldu. ‘Unlimited Love’ ile yaklaşık 40. yılına giren ve 2022’de müzikalitelerinden taviz vermeyen Chili Peppers, kendilerinden başka hiç kimseye benzemediklerini gösteriyorlar.

2011’de ‘I’m With You’’da çıkış yapan yedek gitarist Josh Klinghoffer ve 2016’da ‘The Getaway’’i üreten yeni işbirlikçi Danger Mouse ile suları test ettikten sonra, buradaki amaç, hiç zaman geçmemiş gibi davranarak eski sularına geri dönmek. Ve belki de konserlerinde isabetli seçkiler olacak bazı şarkıları bulmak.. İlk single’ı “Black Summer” ve ışıltılı funk gerilemesi “She’s a Lover” işini yapmalı, ancak “Bastards of Light” gibi orta tempolu parçalar bile, son on yıllık denemelerinde denedikleri huysuz, sabırlı şarkılardan daha tatmin edici işler. Sözlere gelince, Los Angeles’taki trafikle ilgili gibi görünen bir şarkı var; bir diğeri de 70’lerde müziğin ne kadar iyi olduğuyla ilgili. Yaşlanma, keder ve iklim değişikliğine dair örtülü bazı göndermeler var. Anthony Kiedis’in “Aquatic Mouth Dance” ile “suda ağız dansı sizi bekliyor” diye söz veren bir koro var. Grubun ikinci albümü Freaky Styley’den bir şarkı olan American Ghost Dance’a göndermedir, çünkü her iki şarkı da benzer bir koroya sahiptir.

Rick Rubin’in sade prodüksiyonunda, en iyi albümleri gibi aşırı kalabalık şarkı listesine kadar, 17 şarkı albüm için yaptıkları 100 şarkı arasından seçilmiş, her şey hala güçlü yanlarını gösteriyor. Flea’dan karmaşık, patlayan bas, Chad Smith’ten doruk noktasına ulaşan trampet sesleri ve bağlama sadık kalmayan   Kiedis’ten özgün tekerlemeler.
Frusciante’nin katkılarına gelince, çoğunlukla elektronik deneyleriyle geçen son on yıldan sonra onu yeniden rock gitarı çalarken duymak bir zevk. Grubun sınırlı vizyonlarını tamamen elden geçirmeden genişletmek için bir meydan okuma, buradaki yenilikleri alçakgönüllü ama ödüllendirici. “She’s Lover”’da o yumuşacık gitar ezgisini dinlemek bile yeterli .
Bu albüm, Frusciante’nin yaratıcı gücünün zirvesinde olduğunun, geri dönüşünün tozunu sildiğinin kanıtı. Grubun “bunu daha önce yazmamış mıydık?” gibi endişeleri dile getirme şansı yok.

Bu dürtüsel kayıtsızlık her zaman Chili Peppers’ın çekiciliğinin bir parçası oldu. “Unlimited Love”’daki müzik, başarılı rock gruplarının geç dönem albümlerinin tanıdık baskılarıyla test ediliyor. Müziklerinin parodileşme riskiyle insanların nostaljiyi yaşama ihtiyacı arasında dengeleniyor. Bu tür albümlerin çoğu gibi, “Unlimited Love” yetkin ve rahatlatıcıdır; yaratıcıları nadiren dikkatinizi çekmeye çalışır ama hiçbir zaman kendilerini tamamen utandırmazlar.