Sedat Kaya Yazısı – Sevmedya

Köklerin ve çeliğin destanı

Erkansevincdr — Mon, 11 May 2026 22:59:33 +0000

Söyle ey Hekate!

Toprağın derinliklerine canıyla düğümlenmiş olanların, o sarsılmaz kavmin şarkısını söyle.

Kaderin yedi başlı ejderha gibi soluduğu o yedi uzun yıl boyunca, fırtınanın tam kalbinde dimdik duranları anlat…

Bir vakitler, Ege’nin tuzuyla yıkanmış rüzgârların saklandığı o kadim dağların ardında, ismi göğe kazınmış bir yurt vardı: Akbelen. Orada ne altın taçlı krallar hüküm sürerdi, ne de ölümsüz tanrılar gezerdi. Fakat oranın insanları; göğüslerinde taşımadıkları zırhları yüreklerinden, tutmadıkları kılıçları iradelerinden dövmüşlerdi.

Onların tek bir sancağı vardı: Şafak vakti toprağa sürülen nasırlı eller.

Güneş henüz kızıl bir yara gibi ufukta açılırken, toprağın bağrına eğilip yemin ettiler.

”Bu toprak bizim tenimiz, bu su bizim kanımızdır! Son nefes, son damla ve son yaprak düşene dek; bu kutsal emanet çiğnenmeyecektir!”

Uzak saraylardan, gölgeleri karanlık buyruklar indi üzerlerine. Ağzından gümüş vaatler dökülen haberciler, demirden ve hırstan örülü ordular geldi. Lakin Akbelen’in çocukları ne korkunun soğuk nefesiyle titrediler, ne de altının kör edici parıltısına kapıldılar.

Yedi yıl boyunca… Zamanın çarkı yedi kez döndü ve her dönüşünde onların sabrı daha da çelikleşti. Yıldızların altında nöbet tuttular, gökyüzünü yorgan eylediler. Sesleri, bozkırın ortasındaki Ankara’nın sağır taşlarında yankılandı; adalet kapılarını birer balyoz gibi dövdü sabırları. Kiminin bileğine zincir vuruldu, kiminin bedeni tozun içinde sürüklendi; lakin hiçbirinin ruhu teslimiyetin kuyusuna düşmedi.

Çünkü bu kavga, sadece birkaç ağacın gölgesi için değildi…

Bu, köklerin savaşıydı! Geçmişin bilgeliği ile geleceğin feryadı arasındaki o ince, kopmaz bağın müdafaasıydı.

Karşılarında ise yalnızca demire, ateşe ve yıkıma tapanlar vardı. Onlar ki hayatı birer rakam, toprağı ise birer ganimet sayanlardı. Bilmediler… Anlayamadılar ki; bir köylünün toprağa sımsıkı bastığı çıplak ayak, bir fatihin tunç kalkanından daha sarsılmazdır.

Ve nihayet vakit eriştiğinde; rüzgâr, asırlık çamların arasından bir ilahi gibi geçerken artık tanrıları değil, insanı anlatan o büyük destanı fısıldadı:

”Akbelen’de bir avuç insan vardı; rüzgâra, ateşe ve zulme karşı durdular… Ve onlar, asla yenilmediler!”

Sedat Kaya

Şarabın şairinden ölümün marşına

Erkansevincdr — Sat, 04 Apr 2026 21:37:22 +0000

Asırlar önce, bir kıyı kasabasında başladı hikâye.

Rüzgâr tuzluydu, deniz biraz hırçın, biraz soğuk, biraz da davetkâr…

İzmir Teos’ta bir adam vardı; elinde lir, dilinde şarap tadında dizeler.

Şair Anakreon.

O, dünyayı ciddiye almayanların şairiydi.

Savaşın gürültüsünü değil, kadehin içindeki dalgayı dinler, tanrılara bile hafifçe gülümseyerek bakardı.

Çünkü ona göre hayat, fazla sıkı tutulduğunda kırılan bir kadehti.

Yüzyıllar geçti.

Tanrılar sustu, imparatorluklar çöktü, diller değişti.

1760’larda Londra’da aristokratlar ve müzisyenler bir topluluk kurdular; Anakreon Cemiyeti…

Teos’lu o şairin yaşam tarzını benimseyen bir cemiyet.

Ve bir şarkı yaptılar kendilerine.

Adı, “Cennetteki Anakreon” du.

Bu bir ilahi değildi.

Bu bir ağıt hiç değildi..

Bu, gecenin ortasında yükselen bir kahkaha gibiydi.

Şarapla ıslanmış bir melodiydi.

Bir sofranın, bir kahkahanın, bir dost meclisinin içinden yükselmişti.

Savaşa karşı çıkan, barışı savunan, neşeli bir melodiydi.

Yine yıllar geçti.

Bir gün uzak bir kıtada o melodiye yeni sözler yazıldı.

The Star-Spangled Banner.

Amerika Birleşik Devletleri’nin milli marşı oldu.

Ama bu kez şarap yoktu.

Bu kez kahkaha yoktu.

Bu kez gökyüzü alev alevdi.

Tıpkı bugün gibi.

Bugün füzeler, şehirlerin üzerine düşüyor.

Hastaneler, okullar vuruluyor.

Bir annenin sesi, bir sirenin içinde kayboluyor.

Adını koyuyorlar: savaş.

Ve İran savaşında ölen ABD’li askerler için tören düzenleniyor.

Tabutlar yan yana dizilmiş.

Bayraklar ağır.

Yüzler suskun.

Ve o melodi çalıyor.

Bir zamanlar şarap eşliğinde söylenen, bir şairin neşesine adanan melodi şimdi, ölülerin arkasından yükseliyor.

Ne tuhaf değil mi?

İzmirli Anakreon, savaştan kaçıp hayata sığınmıştı.

Ama onun ruhunu taşıyan melodi, bugün savaşın ortasında, ölüleri uğurluyor.

Belki de en büyük trajedi bu.

Bir şair, insanlara yaşamayı öğretmek istemişti.

Ama dünya, onun melodisini bile ölümü kutsamak için kullanmayı öğrendi.

Ve bu müzik çaldıkça

daha çok insan ölecek,

daha çok tabut dizilecek,

daha çok bayrak ağırlaşacak.

Ama kimse şunu söylemeyecek. “Bu ezgi, aslında yaşam içindi.”

Sedat Kaya

Bir dağ kaç kez ölür?

Erkansevincdr — Sun, 22 Feb 2026 04:42:12 +0000

Muğla’nın bazı dağları insanın omzuna elini koyar gibi durur.

Serttir ama merhametlidir. Sessizdir ama konuşur.

Antik adıyla Latmos, bugünkü Beşparmak Dağları… Bir mitoloji kitabının sayfası değil; taşın hafızasıdır.

Rivayete göre ay tanrıçası Selene, ölümlü çoban Endymion’a burada âşık oldu. Onu sonsuz bir uykuya bıraktı ki gençliği hiç solmasın. Bu yüzden Latmos’ta ay ışığı biraz daha yakındır yeryüzüne.

Masal böyle anlatılır. Ama asıl mesele masal değil.

Bu dağın kayalarında 8 bin yıllık resimler var. Av sahnesi değil sadece; el ele tutuşmuş insanlar, aileler, çocuk figürleri… İnsanlığın ilk “birlikte yaşama” tasviri.

Bu topraklarda önce sevgi çizilmiş, sonra sınırlar. Datça’da badem çiçeği nasıl bir hafıza ise, Latmos da Muğla’nın taş hafızasıdır. Biri çiçekle anlatır geçmişi, diğeri kayayla.

Ve aşağıda, bir zamanlar deniz olan yerde bugün Bafa Gölü uzanır. Antik çağda Latmos’un eteklerindeki liman kentlerinden biri, bugün gölün kıyısında kalmış taş yığınlarıyla nefes alıyor: Herakleia Latmos. Bir zamanlar Ege’nin tuzu bu kıyılara vururdu. Sonra Büyük Menderes’in taşıdığı alüvyon, denizi yuttu. Coğrafya kaderi değiştirdi.

Muğla’da mitoloji hep gerçekle iç içedir.

Burada tanrılar bir söylencedir ama taşlar gerçektir. Ve insanın açgözlülüğü de.

Biz taşlardan daha mı geçiciyiz, yoksa hafızamız mı daha zayıf?

Bugün Latmos’un eteklerinde maden ruhsatları konuşuluyor. Dinamit patladığında sadece kaya parçalanmıyor; 8 bin yıllık bir sessizlik de yarılıyor. Bir kayanın içindeki tarih, bir kamyon kasasına sığdırılıyor.

Diyorlar ki ;

“Ekonomik kalkınma.”

Peki hangi kalkınma?

8 bin yıllık insanlık mirasını dinamitleyerek mi kalkınacağız?

Ay ışığının altındaki bir kültürü toz bulutuna çevirerek mi büyüyeceğiz?

Muğla bir turizm kenti diye konuşuyoruz. Temiz hava, uzun yaşam, doğa, mitoloji…

TÜİK verilerinde “uzun yaşamın sırrı” diye başlık atıyoruz.

Ama uzun yaşam, hafızayı yok ederek mümkün mü?

Latmos bir dağdan öte Muğla’nın vicdan testidir.

Bir tarafta Selene’nin ay ışığı, öbür tarafta dinamitin flaşı.

Bir tarafta 8 bin yıl, öbür tarafta 8 dakikalık patlama.

Karar bizim.

Ya çocuklarımızı Bafa kıyısına götürüp “Bakın, insanlık burada başlamıştı” diyeceğiz…

Ya da “Burada bir zamanlar kaya resimleri vardı” diye geçmiş zaman kipi kullanacağız.

Muğla’nın kaderi hep mitolojiyle anlatılır. Belki de asıl mitoloji şu:

Tanrılar değil, insanlar yıkar.

Ve insan isterse korur.

Sedat Kaya

İnsan neden önce çayı üfler?

Erkansevincdr — Wed, 28 Jan 2026 21:05:10 +0000

Davos’un o meşhur soğuğunda, yapay zekâ panellerinin buharı henüz dağılmamışken, dünyanın kaderi beklenmedik bir mangalın başında tartışılıyordu.

Bir kulübenin önünde asılı tabelada büyük harflerle şunlar yazıyordu:

“Sucuk, ekmek, çay”

İşte tam burada, bizim iki yapay zekâ uzmanı Osman Akın ve Timur Akkurt tarihe geçecek gayriresmî bir zirveye imza attılar.

Karşılarında, küresel güç söylemleriyle meşhur iki figür vardı. Biri sürekli “great” diyordu, diğeri Mars’ı arada bir ağzına alıyordu. Ama ikisinin de ortak bir sorunu vardı.

Elleri üşümüştü.

Osman, mangaldan yeni alınmış bir sucuk ekmeği uzattı.

Timur çayı doldurdu.

“Bakın” dedi Osman, “Algoritmalarınız çok hızlı ama şu sucuk gibi sabırlı değiller. Isıyı yavaş yavaş alacaksınız.”

Karşı tarafta bir an duraksama oldu. Sucuk ekmeğin içinden yükselen duman, Davos bildirgelerinden daha ikna ediciydi.Timur söze girdi.

“Yapay zekâyı dünyayı kurtaracak diye anlatıyorsunuz ama hâlâ insanı anlamıyor. Mesela şu an en önemli veri seti ne biliyor musunuz?”

İki küresel figür aynı anda sordu.

“Ne?”

“Üşüyen insan” dedi Timur.

“Ve onu ısıtan şey.”

Bir ısırık alındı.

Bir yudum çay içildi.

O an, borsalar düşmedi, kripto çakılmadı ama bir şey oldu.

Sessizlik.

Osman devam etti.

“Bakın, siz yapay zekâyı kontrol etmeye çalışıyorsunuz. Biz ise ona önce ekmek arası olmayı öğretiyoruz. Paylaşmayı. Beklemeyi. Yanmayı ama küsmemeyi.”

Karşı taraf başını salladı.

Belki onaydan, belki acıdan.

En sonunda biri mırıldandı.

“Bunu Davos’ta anlatmamışlardı.”Timur gülümsedi.

“Çünkü bu sunum PowerPoint’le olmaz. Mangal ister.”

Zirve tutanağı tutulmadı. Bildiri yayınlanmadı.

Ama o gün Davos’ta iki şey netleşti.

Yapay zekâ insanlıktan uzaklaşırsa soğur.

Dünya bazen bir sucuk ekmekle daha iyi anlaşılır.

Ve rivayete göre, o günden sonra bazı algoritmalar hâlâ şu soruya cevap arıyor:

“İnsan neden önce çayı üfler?”

Sedat Kaya

Nardugan’dan Noel’e uzanan bir kış hikayesi

Erkansevincdr — Sun, 21 Dec 2025 05:16:25 +0000

Bugün 21 Aralık.

Yılın en uzun gecesi.

Gecenin artık uzayamadığı, karanlığın geri çekilmeye başladığı eşik… Kış gündönümü.

İnsanlık binlerce yıldır bu geceye aynı gökyüzünün altından baktı. Kimi zaman Nardugan dedi, kimi zaman başka bir ad verdi. Ama anlam değişmedi. Işık geri dönüyordu.

Kış gündönümü, insan belleğinde sadece bir astronomi olayı değil.

O, karanlığın sınırına gelindiği an.

Daha fazla uzayamayan gecenin, geri çekilmek zorunda kaldığı eşik.

Bu eşik, farklı coğrafyalarda farklı adlarla anıldı. Ama anlamı hep aynı kaldı:

Işık geri döner.

Orta Asya bozkırlarında yaşayan eski Türk toplulukları, güneşin bu dönüşünü Nardugan adıyla karşıladı.

Nar: ışık, ateş, güneş demekti.

Tugan: doğan, yeniden var olan anlamına geliyordu.

Nardugan, bir inanç bildirisi değildi.

Tanrısal bir özelliği yoktu. Sadece doğayla uyumun felsefesiydi.

Akçam ağacı bu yüzden öne çıktı.

Kökleri yeraltına, dalları göğe uzanan bu ağaç, evrenin kendisi gibi düşünülüyordu.

Hayat Ağacıydı.

Dallarına dilekler bağlandı, altına armağanlar bırakıldı.

Ateş yakıldı. Çünkü ateş, güneşin yeryüzündeki hatırasıydı.

Bu ritüeller, tanrılardan çok yaşam döngüsüne saygıydı.

Kış gündönümü sadece Türklerin değil, pek çok eski kültürün de dikkatle izlediği bir andı.

Anadolu’da, Mezopotamya’da, Roma’da,güneşin “yenilmezliği” kutsandı.

Günlerin yeniden uzaması, insanlara güven verdi.

Zamanla bu ortak kozmik bilgi, farklı inanç sistemleri içinde yeniden anlamlandırıldı.

Roma’nın Sol Invictus’u,

İran’ın Mithra’sı,

Hepsi aynı kozmik gerçeğin farklı adlarıydı.

Hristiyanlık yükselirken bu gerçeği yok etmedi.

Daha zekice bir şey yaptı: Sahiplendi.

Adını değiştirdi. Anlamını tekelleştirdi.

Ve evrensel ilan etti.

Bu noktadan sonra olan şuydu:

Kendi güneşine inananlar “pagan”, yeni anlatıyı benimseyenler “medenî” sayıldı.

Noel, bu anlamda bir kopuş değil, bir devamlılıktır.

Ağaç süsleme, armağan verme, bir araya gelme, umut ve doğuş teması…

Bunların hiçbiri sıfırdan icat edilmedi.

İnsanlığın çok eski bir hafızası, yeni bir anlatıyla yaşamaya devam etti.

Bu durum, bir “taklit” ya da “çalma” meselesi değil.

Kültürler çoğu zaman böyle ilerler. Öncekini silmez, onu dönüştürür.

Nardugan’ın merkezinde doğa vardı.

Noel’in merkezinde ise zamanla insan ve toplum yer aldı.

Ama her ikisinin altında aynı sezgi yatar.

Karanlık sonsuz değildir.

Bugün Noel kutlamak, Nardugan’ı inkâr etmek anlamına gelmez.

Ama Nardugan’ı hatırlamak, Noel’i daha iyi anlamayı sağlar.

Çünkü her ritüel, kendisinden önceki izleri taşır.

Ağaç, bir süs değil, yüzyıllar boyunca göğe uzanan bir semboldü.

Armağan, tüketimden önce paylaşım demekti.

Ve güneş, hangi adla anılırsa anılsın, herkes için aynı yerden doğar.

Nardugan ile Noel arasında bir kavga yok.

Bir zaman yolculuğu var. Biri doğanın dilini konuşuyor. Diğeri insanın hikâyesini anlatıyor.

Ama ikisi de aynı gecede başlıyor.

Yılın en uzun gecesinde. Ve aynı şeyi söylüyorlar.

Işık geri döner.

Ancak, bugün Noel, dini içeriği boşaltılmış, tüketimle doldurulmuş küresel bir ritüel.

Çünkü emperyal sistem, doğayı metaya çevirir.

Ağacı keser, süs eşyası yapar.

Güneşi ölçer, faturaya bağlar.

Nardugan ise hala “Güneş kimsenin mülkü değildir” demeye devam ediyor.

Sedat Kaya

2002 bir uyarıydı, 2025 felaket oldu!

Erkansevincdr — Tue, 18 Nov 2025 21:07:35 +0000

Yıl 2002…

Türk futbolu henüz dijital bahis çağını tanımıyordu ama karanlık telefon hatlarında dönen para ve kadın pazarlıkları, sahadaki 22 oyuncudan çok daha etkiliydi.

Kadıköy Cumhuriyet Savcısı Eren Gönen tarafından hazırlanan 5 sayfalık iddianame, futbolda ahlakın ilk büyük çöküşünü resmileştiriyordu.

Dosyanın merkezinde üç isim vardı.

Ali Fevzi Bir, Sadık İlhan, Şenol Dede.

Savcı açıkça yazıyordu.

“Üçlü grup internet üzerinden Türkiye Ligi maçlarına bahis oynamakta; maç sonuçlarını istedikleri ihtimale göre şekillendirmek için hakemlere kadın ve para temin etmektedir.”

Deliller ağırdı. Tanık ifadeleri, kasetler, telefon görüşme metinleri, otel kayıtları.

İddianame, kirli mekanizmayı bütün çıplaklığıyla gösteriyordu.

Ali Fevzi Bir’in Sadık İlhan ve Samet Aybaba ile telefon görüşmelerinin kaydı vardı.

Bu görüşmelerde maçlardan önce hangi hakemin “ayarlanacağı”, kimin ne kadar para isteyeceği, kimin hangi maça yazdırılacağı açıkça konuşuluyordu.

Savcının en çarpıcı tespiti şuydu.

“Ali Fevzi Bir, hakem atamalarını açıklanmadan bir gün önce bilmektedir. Bu durum hakem tayininde etkili olduğunu göstermektedir.”

OTEL ODALARINDA SUNULAN KADINLAR

Euro Plaza Oteli, iddianamenin merkezindeydi.

Bir gün sonra sahaya çıkacak hakemlere kadın temin ediliyor, parasını Ali Fevzi Bir ödüyordu.

Bu hakemler arasında Sadık İlhan, Kenan Kozak, Kenan Nurhan Altınsaat, Ferhat Gündoğdu, Volkan Aymankuy, Cafer Kuştepe vardı.

Yine iddianameye göre Göztepe – Gaziantepspor (8 Aralık 2001), İstanbulspor – Yimpaş Yozgatspor (24 Kasım 2001), Gençlerbirliği-Samsunspor maçları şaibeliydi. Bu maçların hakemlerine kadın sunulmuştu.

Kadıköy Cumhuriyet savcısı Eren Gönen’in hazırladığı 5 sayfalık iddianamede, şu satırlar dikkat çekiciydi.

“İstanbul’da 8 Aralık 2001 günü oynanan Göztepe-Gaziantepspor maçında sanıklardan Sadık İlhan’ın orta hakem, Kenan Kozak ve Nurhan Altınsaat’ın yardımcı hakem, Ferhat Gündoğdu’nun da 4. hakem olarak görev aldığı, bu maçtan bir gün önce 7 Aralık 2001 günü Beyoğlu’nda bulunan Euro Plaza Oteli’nde sanıklar Sadık İlhan, Kenan Nurhan Altınsaat, Kenan Kozak ve Ferhat Gündoğdu’ya kadın verildiği ve parasının sanık Ali Fevzi Bir tarafından ödendiği, bu maçı Gaziantepspor’un 3-1 kazandığı görülmüştür.”

Gönderilen tele kadınlardan Dilek Uzun, emniyette verdiği ifadede, Ferhat Gündoğdu ve diğer hakemlerle, otel odasında nasıl birlikte olduklarını tüm ayrıntıları ile anlatmıştı.

Bu iddianame sadece şikeyi değil, organize, sistemli, bahis odaklı bir suç organizasyonunu işaret ediyordu.

Soruşturma büyürken dönemin Gençlik ve Spor Bakanı Fikret Ünlü kameraların karşısına çıktı ve tarihe geçen şu cümleyi kurdu.

“Bunun yanlarına bırakılmasına izin vermeyiz.”

Ama zamanla bu dosya “şike tesbit edilmemiştir” diyerek kapatıldı.

Ama hikâye kapanmamıştı. Kapatılmış gibi yapılmıştı.

Aradan 23 yıl geçti, şimdi bu hikaye bahis skandalıyla yeniden açıldı.

2002 bir uyarıydı, 2025 felaket oldu…

O yıllarda mesele birkaç isim, birkaç maç, birkaç otel odasıydı.

Bugün mesele binlerce futbolcu ve yüzlerce hakem.

2002 iddianamesi, Türk futbolunun karanlık geleceğine yazılmış bir nottu.

Kimse ciddiye almadı.

Bugün görüyoruz ki. O not bir uyarı değil, bir kehanetti.

Futbolun ruhu, 23 yıl boyunca azar azar, sessizce, gölgelerin içinde tüketildi.

İşin en düşündürücü yanı nedir biliyor musunuz?

8 Aralık 2001 günü oynanan Göztepe-Gaziantepspor maçının 4.hakemi Ferhat Gündoğdu’ydu.

Maçtan bir gün önce Euro Plaza Oteli’ne gönderilen tele kızlardan Dilek Uzun, emniyet ifadesinde Ferhat Gündoğdu ve diğer hakemlerle birlikte olduğunu söylemişti.

O Ferhat Gündoğdu 2025’te Merkez Hakem Komitesi Başkanı oldu.

Sedat Kaya

Ölüm hep bize mi düşer Usta?

Erkansevincdr — Tue, 14 Oct 2025 21:06:47 +0000

Bu ülkede gazeteci olmak, her sabah evden çıkarken vedalaşmadan gitmemektir.

Bir fotoğraf makinesiyle değil, kefenle işe gitmektir.

Çünkü burada haber, sadece yazılmaz, bedeniyle ödenir.

Uğur Mumcu’nun kaleminden dökülen mürekkep daha kurumadan, sokak ortasında vuruldu Musa Anter.

Bir “Ape Musa” vardı Diyarbakır’da, kelimeleri Kürtçe, yüreği Anadolu kadimiydi.

“Ben barışı yazıyorum” demişti. Onu da barışa hasret vurdular.

Ardından Metin Göktepe geldi. Bir gazete kartı, bir kamera, bir beden…Eyüp Spor Salonu’nda dayakla öldürüldü.

Polis tutanaklarına “merdivenden düştü” diye geçti. Ama halkın vicdanına “hakikat uğruna can verdi” diye kazındı.

Yıllar geçti, Cihan Hayırsevener Bandırma’da sokağın ortasında susturuldu. Bir yerel gazetenin “fazla doğru” haberleri bazılarını rahatsız etmişti. Oysa o, sadece adını doğru yazmak istemişti tarihin.

Sonra Hrant Dink…

“Bu ülkenin Ermenisiyim, bu toprağın çocuğuyum” diyordu. Agos’un önünde yere düştü. Ama sesi hala Şişli sokaklarında yankılanıyor.

“Bir güvercin tedirginliğiyle yaşıyorum” demişti. O günden beri güvercin kanatlarıyla yas tutuyor insanlık.

Bir kış günü kar topu düştü, bir bıçak saplandı. Nuh Köklü öldürüldü. Bir habercinin ölümü bile absürd bir haberdi artık.Bu ülke, kar topunu bile kana bulayabiliyordu.

Cizre’de, savaşın ortasında Rohat Aktaş, mikrofonunu bırakmadı.

“Gerçeği anlatmak suçsa, suçluyum” diyordu.Bodrumlarda sıkışan seslerin arasında can verdi.

Ama kalemini düşürmedi.Öyle buldular.

Ve şimdi Hakan Tosun..

Bağımsız bir gazeteci, ekranı değil, doğayı, yaşamı gözeten bir adam. Gezi’den Samandağ’a, işçi grevlerinden Akbelen’e kadar her yerdeydi. Bir gece eve dönemedi, sabah “beyin ölümü gerçekleşti” dendi.

Bu ülkenin hafızasında yine aynı soru yankılandı. “Yine mi bir gazeteci?”

Hakan Tosun ölürken bile yaşatmayı seçti. Organlarını bağışladı. Bir kalp, başka bir bedende yeniden atacak.

Bir çift göz, başka bir insanın dünyasını görecek. Bir karaciğer, bir böbrek, bir hayat…

Hakan Tosun’un direnişi, bu kez damarlarla sürecek. Belki de o yüzden, bazı ölümler “son” değil, “devam”dır.

Bazı insanlar, sessizlikleriyle bile çoğalır. Gazeteciler bazen haberle değil, hayatla anlatır gerçeği.

Hakan Tosun’un hikayesi de tam olarak bu. Bir yaşamı savunmanın, ölümden güçlü olduğunu kanıtlayan bir hikaye.

90’lı yıllarda adını bilmediğimiz onlarca Kürt gazeteci katledildi bu topraklarda. Tek sütun haber olmadı.

Ne diyordu şair ; Ölüm hep bize mi düşer Usta?

Biz mi çok konuşuyoruz, yoksa onlar mı çok korkuyor?

Bir haberin doğrusu bu kadar mı pahalı olur?

Bir ülke, hakikatin bedelini hep gazetecisinden mi alır?

Bu topraklarda basın özgürlüğü bir masal gibi anlatılıyor artık. Her 24 Temmuz’da birkaç cümle, birkaç açıklama…

Ama o açıklamaları yapanlar bile biliyor ki kalem, artık sadece yazmak için değil, direnmek için tutuluyor.

Öldüre öldüre bitiremiyorlar.

Çünkü bildiği için öldürülüyor gazeteciler.

Ama fikirleriyle yaşıyorlar da.

Sedat Kaya

Bir kadının direnişi..Bir kadının boyun eğişi..

Erkansevincdr — Tue, 07 Oct 2025 21:25:43 +0000

1919’un İstanbul’unda, Darülbedayi sahnesine genç bir kadın adım attı. Adı Afife Jale idi. O gün sahneye çıkması yasaktı. Çünkü o bir müslüman kadındı. Ama çıktı.

Perdenin arkasında polis bekliyordu. Oyun bittiğinde sahne değil, bir hayat karardı. Afife tutuklandı, sorgulandı, işinden kovuldu. Ama bir kez sahneye çıkan, bir daha sahneden inmeyi beceremezdi.

O günden sonra tiyatrolar arasında gizlenerek yaşadı. İsimler değişti, afişler değişti ama Afife hep aynı kaldı.

Kadın sesiyle zulme meydan okuyan bir direnişti artık o.

Baskılar, sürgünler, açlık ve yalnızlık…

Morfinle uyuşturduğu bedeninde bile sahnenin yankısı vardı. Bir zamanlar alkışlarla dolan kulakları, yıllar sonra sadece sessizliğin çınlamasıyla doldu. 1941’de Bakırköy’de, bir hastane odasında sessizce öldü.

Ama aslında ölmedi. Çünkü tiyatro dünyasında her yıl onun adıyla verilen ödül, sahnedeki her kadının yüreğinde yeniden can buluyordu. Ta ki bu yıla kadar.

Bu yıl, Afife Jale Tiyatro Ödülleri’nde “En İyi Kadın Oyuncu” ödülünü alan Sükun Işıltan, sahnede iktidarın temsilcisine biat etti. Oysa Afife, sahnede sadece Tanrı’ya ve sanata eğilirdi. Onun mirası, bir rejime değil, özgürlüğe dayanırdı. Bu törende o miras, süslü bir kürsüde yalakalık cümlelerinin arasında boğuldu.

Afife Jale bir zamanlar yasağı delerek sahneye çıkmıştı, bugün onun adını taşıyan ödülü alan kadın ise, yasaya değil torpile boyun eğdi.

Bir zamanlar sanat, devlete karşı bir başkaldırının diliydi. Şimdi devlet, sanata cümle kurmayı öğretiyor.

Bir zamanlar tiyatro, vicdanın sahnesiydi, şimdi protokolün dekoru.

Ve ne acıdır ki, o büyük kadının adıyla verilen ödül, bugün kadın direnişinin değil, itaatin simgesine dönüştü.

Afife Jale bir dönemin gölgesinde değil, geleceğin ışığında yaşadı.

O ışık şimdi loş, çünkü bazıları parıltıyı sandalyelere, koltuklara, makam alkışlarına sattı.

Ama belki de Afife’nin ruhu hala orada, sahne perdesinin kenarında bekliyordu.

Belki de Sükun Işıtan ödül konuşmasını yaparken, sahnenin tozları arasından eğildi kulağına fısıldadı.

“Eğilme kızım, ben eğilmedim.”

Ama o fısıltı, yuhalamaların gürültüsünde kayboldu. Işıklar söndü.Alkışlar duyulmadı.Sahne boş kaldı.

Sadece Afife’nin gölgesi yürüdü, yavaşça kulise doğru. Fonda Selahattin Pınar’ın onun için bestelediği o şarkı çalıyordu.

“Bir heves miydi, bir yazgı mıydı bilmem.

Her şey bittiğinde bile,

İçimde hala onun perdesi kapanmadı.”

Sedat Kaya

Ölüm nedeni:Kırık Kalp

Erkansevincdr — Wed, 24 Sep 2025 23:48:49 +0000

Gökyüzünün gürültüsünden adını alan Hin-mah-too-yah-lat-kekt, yani Şef Joseph, sadece bir kabile reisi değildi. O, halkını sürgün yollarında taşıyan bir bilge, umudu tükenmişken bile onuru elden bırakmayan bir filozof-şef idi.

Amerika yerlisi Nez Perce halkı kendilerine Nimi’ipuu, yani “halk” derdi. Yüzyıllarca Wallowa Vadisi’nin dağlarında, nehirlerinde, çayırlarında özgür yaşadılar. Appaloosa atlarını yetiştirdiler. Toprakla uyumlu, gökle dengeli bir hayat sürdürdüler.

Ama 1860’larda vadilerinde altın bulundu. Altın, beyaz yerleşimcileri akın akın bölgeye çekti. ABD hükümeti kabileyle yapılan anlaşmaları defalarca bozdu. Önce geniş topraklarını daraltan rezervasyonlar çizildi, ardından tamamen terk etmeleri emredildi.

Şef Joseph’in babası, ölmeden önce oğluna, “Bu toprakları satma” diye vasiyet etmişti. Çünkü bu toprak sadece ekmek kapısı değil, aynı zamanda kutsal ataların mezarıydı. Ama Amerikan ordusunun baskısı ağırlaştığında, göç artık bir seçim değil, dayatma oldu. Bu onların tercihi değil, sömürgeci açgözlülüğün dayattığı bir yazgıydı.

1877’de, Joseph ve kabilesi 2.000 kilometrelik bir yolculuğa çıktı. Kadınlar, çocuklar, yaşlılar. At sırtında ya da yürüyerek Kanada’ya ulaşmaya çalıştılar. Çünkü orada Sitting Bull’un Sioux halkı vardı, özgürlüğün belki de son sığınağıydı.

Bu yolculuk, sadece bir askeri geri çekilme değil, insan ruhunun dayanıklılığının destanıydı. Çarpışmalarda, Nez Perce savaşçıları sayıca çok üstün Amerikan birliklerini defalarca şaşırttı. Joseph ise savaşçılığından çok zekâsı ve stratejisiyle tarihe geçti.

Ama Kanada sınırına yalnızca 65 kilometre kala, açlık, soğuk ve yorgunluk halkı tüketti. O an Joseph, tarihe geçen sözlerini söyledi;

“Artık savaşmayacağım. Yüreğim kırık. Çocuklarım soğuktan ölüyor. Şeflerimden bazıları öldü. Artık sonsuza kadar savaşmayacağım.”

Bu, sadece bir teslimiyet değil, insanın kendi sınırlarını kabul edişiydi. Filozofların dediği gibi: “İnsanın elinde olan, yalnızca tavrıdır.” Joseph’in tavrı onurdu. Teslimiyetten sonra halkı sürgüne gönderildi. Joseph defalarca Washington’a giderek ABD başkanlarına yalvardı. “Halkıma topraklarını geri verin.” Ama cevapsız kaldı.

Eylül 1904’te öldüğünde doktor raporuna “ölüm sebebi: kırık kalp” yazıldı. Ama aslında onun kalbi kırılmadı. Kalbi, insanlığın hafızasına mühürlendi. Onun sözlerinde kendi çağımızın yankılarını duyuyoruz. Göç yollarında yiten çocukları, topraklarından sürülen halkları, adalet arayışını.

“Toprak kimsenin malı değildir. Biz, sadece onun misafiriyiz. Özgürlük, bir halkın nefesi kadar vazgeçilmezdir. Barış, savaşın değil, bilgelikle yürüyenlerin mirasıdır. Beyaz adamlardan birçok söz duydum ama hiçbiri yapılamadı.

Güzel sözler uzun sürmedikçe birşey ifade etmezler. Konuşmaktan yoruldum ve bunlar kalbimi yaraladı.

Birçok güzel söz ve yerine getirilmeyen söz hatırlıyorum. Bunlar konuşmaya layık olmadıkları halde konuşanların sözleriydi.”

Sedat Kaya

Kirli dosyaların gölgesinde siyaset

Erkansevincdr — Wed, 03 Sep 2025 22:36:21 +0000

Yılların CHP’lisi Nazmiye Halvaşi sosyal medyada paylaştığı yazısında siyasetin karanlık yüzünü açığa çıkaran çarpıcı bir anekdot anlattı.

Yıl 1998.. Nazmiye Halvaşi, CHP’nin 28. Olağan Kurultayı’nda, genç yaşında Parti Meclisi’ne seçiliyor. Deniz Baykal’ın listesini delip giren yedi kişiden biri. Altmış kişilik masada çoğunluk değiller ama gündemi belirleyen konuşmalar hep onlardan geliyor.

Halvaşi’nin anlattığı bir sahne aslında Türkiye’de siyasetin nasıl bir bataklık olduğunu gözler önüne seriyor. Parti Meclisi toplantısı öncesi, projelerinden birini anlatmak için Genel Sayman Mahmut Yıldız’ın odasına giriyor. Baykal’ın kurmayları da orada. Projesini anlatıyor. Dinliyorlar ama tek kelime etmiyorlar. O sırada Mehmet Sevigen ayağa kalkıyor.

-Halvaşi, sen siyaset yapmak istiyorsun değil mi?

-Yapıyorum!

İşte siyasetin kanlı canlı gerçeği orada yüzüne vuruluyor.

“Yok, böyle projeyle falan olmaz. Siyasette ilerlemenin iki yolu vardır. Ya ilçende üye yapıp delegeyi, yönetimi ele geçirirsin… Ya da elimizde seninle ilgili bir dosya olur. Senin hiçbir açığın yok, dosyan yok. O zaman seni kim, nasıl durdurabilir? Mutlaka bir açığın olmalı!”

Tokat gibi bir söz. Bir genç siyasetçi için perde ardındaki gerçeğin ta kendisi. İşte dosyalarla yönetilen, dosyalarla susturulan, dosyalarla esir alınan siyaset düzeni.

Halvaşi’nin anlattıkları sadece 90’ların CHP’sine değil, bugünün Türkiye’sine de ışık tutuyor. Eğer siyasette aklın almadığı şeyler oluyorsa, bilin ki ortada dosyalar vardır. Bu ülkenin her yerinde, dünyanın her köşesinde, şirketlerden devletlere kadar… Güç, liyakatle değil, birilerinin elindeki kirli dosyalarla kuruluyor.

Halvaşi diyor ki; Bugün CHP’nin 38. Kurultayı iktidarın kâbusu olduysa sebep budur. Çünkü bu kez dosyalar yoktu. Delegeler kendi iradeleriyle karar verdiler. Cumhuriyet Halk Partisi tarihinde ilk kez bir genel başkan, delege oylarıyla koltuğunu kaybetti. Ve iktidar, elinde dosya olmayınca, bu kez hukuku yerle bir etti. “Akıl almaz işler” yaparak CHP’nin kapısına kilit vurmak için geçmişi didik didik etmeye başladı.

En acısı ne biliyor musunuz? İktidarın elinde dosyası olanlar, kendi partisine ihanet ediyor.

Kayyımı kabul ederek küçülüyorlar. Dosyası olmayanlar ise halkın vicdanına güvenerek yol yürüyor.

CHP’deki son gelişmelere bu açıdan da bakmak gerek.

Sedat Kaya

” width=”18″ height=”18″>